Αναρτήσεις

Με μια χάρτινη βαρκούλα

Εικόνα
Τα ταξίδια με χάρτινες βαρκούλες στους ωκεανούς, είναι συναρπαστικά όσο κι επικίνδυνα.
Θέλει σθένος, τόλμη και μπόλικη τρέλα μιας και το χαρτί σαν υλικό δεν τα πάει καλά με το νερό.
Μα εδώ σε θέλω καπετάνιο μου. Να έχεις, λέει, την ναυτοσύνη να διανύεις μίλια ολάκερα, θαλασσινά με την χάρτινη βαρκούλα σου. Να σε κοιτάζουν τα σιδερένια και τα ξύλινα σκαριά και να γελάνε στην αρχή. Έπειτα, όμως, να απορούν με εσένα και την προσπάθεια σου.

Το χαρτί. Αυτό το τιποτένιο χαρτί, να αναδεικνύεται πιο ικανό απ' όλα τα άλλα υλικά. Και το σκαρί από το ροζ επιστολόχαρτο, να βγαίνει στις Ιθάκες των ωκεανών και να τις προσπερνά. Γιατί τι είναι δα, οι Ιθάκες παρά απλές στεριές. Κι εμάς εδώ δεν μας μέλλουν οι στεριές παρά τα ταξίδια. Εμείς εδώ, δεν θέλουμε να αράξουμε, ούτε να ξεμπαρκάρουμε σ' αλαργινά λιμάνια. Αλίμονο, τα έχουμε δει όλα. Ως και την ίδια μυρωδιά έχουν. Μα η θάλασσα. Αχ, αυτή η πλανεύτρα, έχει πάντα μια φρεσκάδα. Μια μοσκοβολιά. Κι ας κουράζεσαι. Κι ας λες να αράξω τώρα, να λασκάρ…

Χαμένη Ελπίδα

Εικόνα
Της έρημης ξερολιθιάς μια απόκοσμη κραυγή, τον μουντό του λήθαργο, δεν τάραξε. Ήτανε, λέει, καταμεσής σε πέλαγο βαθύ κι ολόγυρα του κόκαλα λευκά, ξεγυμνωμένα, αρμένιζαν. «Έλεος», ούρλιαξε η ρυτίδα η βαθιά, εκεί ανάμεσα στα δυο σμιχτά του φρύδια. Έφτυσε μια βρισιά. Η πίκρα στην ψυχή του έγινε αλμύρα. Και η σκέψη του, που γενναίο τον έκανε να δείχνει, μεμιάς έμεινε ακυβέρνητη. «Σχώρα με Θε μου», ψέλλισε κι έκανε να προσευχηθεί. Μα έλειπε ο Θεός. Θα ήτανε κρίματα πολλά, μιας άλλης πιο εύκολης ζωής λογαριασμοί, που έμελε σε τούτη να πληρώσει. Σήκωσε σιωπηλά από κάτω το κουπί. Το μούτρο του τραχύ. Μια ανάπλαστη σκιά που έγδερνε τον αέρα και την πυρκαγιά μες την ψυχή του αποκάλυπτε. Δεν ήξερε πάρα να σκάβει με δύναμη τη γη, πέτρες να κουβαλά, να σπάει. Έκλαψε με την καρδιά του εκεί στην άκρη του χρόνου. Νοστάλγησε τον πατέρα του. Ήταν μόνος τώρα εκεί. Κι αύριο μόνος θα ήταν. Έμοιαζε λίγο με λυγμό η ανάσα που του ξέφυγε και ξύπνησε. Ζεύτηκε σαν το βόδι το υνί. Έσυρε το κορμί του πάνω από το…

ΕΛΠΙΔΑ

Εικόνα
Στις ρωγμές της σιωπής εκεί κοιμάται ένας θάνατος. Σκεπασμένος με γέλια παιδικά κι όνειρα φευγαλέα. Εκεί λιμνάζει μια ελπίδα δειλή που κρατιέται στη ζωή από ανάσες νιογέννητων. Κάθε στιγμή λέει να κλείσει τα μάτια να ξεκουραστεί, να ηρεμήσει. Μα αμέσως μετά μετανιώνει  και ξανά περιμένει.
Εκεί στις ρωγμές της σιωπής  παλεύει σαν αμαζόνα  η ελπίδα να ζήσει. Κανείς αρωγός της δεν γίνεται. Μόνη της χάνεται  και μόνη της βρίσκει τον δρόμο. Σε κάθε στιγμή ηττημένης αδράνειας μάχεται άκοπα να επιβιώσει. Απελπισμένη, κρατά το κεφάλι της πάνω απ' τη στάθμη του βούρκου της. Πόσο ακόμη ν' αντέξει;
Στις ρωγμές της σιωπής ο χρόνος πια χάνεται κι η ελπίδα μοναχή αργοσβήνει. Θλιμμένοι οι θνητοί  μαζί της οργίζονται αντί να την πάρουν αγκαλιά  να την βγάλουν πιο έξω. Εναντίον της στρέφονται και πέτρες και λάσπη της ρίχνουν. Σε μια κόλαση αδράνειας χάνονται και μετράνε τις ήττες τους. Και ποιος νοιάζεται αν η ελπίδα πια πέθανε; Και ποιος σκέφτεται τι βρίσκεται  πέρα από το είδωλο  που διαρκώς προσκυνά στον γυαλιστερό εκείνον καθρ…

Ο ΗΛΙΟΣ

Εικόνα
Λαθραία ξημέρωσε και σήμερα. Διστακτικός ο ήλιος, άφησε την αγκαλιά μιας αισιόδοξης αυγής κι έπιασε δουλειά στον ορίζοντα. Ακόμα και για εκείνον η δουλειά της διαδρομής του από ανατολή σε δύση ήταν βαρετή. Κάθε μέρα το ίδιο τροπάρι. "Ρουτηνιάσαμε" σκεφτόταν,"γεράσαμε κι ακόμα το ίδιο αιώνες τώρα". Μα οι υποχρεώσεις δεν τον άφηναν να ξεκουραστεί. Τι κι αν ήταν ο πιο φωτεινός ζωοδότης του σύμπαντος; Τα "πρέπει" δεν αφήνουν κανέναν ελεύθερο. Βαριανασαίνοντας, μια που τα είχε τα χρονάκια του, ανέβηκε για άλλη μια φορά στο όχημα του και ξεκίνησε το ίδιο ταξίδι που έκανε χιλιάδες χρόνια τώρα. Είχε χρέος απέναντι στους απογόνους. Τα παιδιά! Να φροντίσει, τα παιδιά. Κι αυτό το γέλιο το χωρίς δόντια εκείνου του μικρούλη μπέμπη, τον έκανε να παίρνει θάρρος και δύναμη να συνεχίζει. Κι ας είχε κουραστεί. Κι ας μην είχε αφήσει για τον εαυτό του ικμάδα ανάκαρας. Ο μπεμπούλης εκείνος τον χρειαζόταν. Γιατί, όταν σε εγκαταλείπουν όλοι ακόμα και οι γονείς που σε γέννησαν, όταν…

Αμοιβαιότητα

Εικόνα
Λάγνο το βλέμμα την άλικη πεθυμιά  θωπεύει. Αμαύρωσε το ζεστό της στιγμής με τον δόλο της αμφιθυμίας του ο Εραστής. Καλλίστη όλων, η Αγάπη προσπέρασε της αμοιβαιότητας  την προδομένη παρακμή. "Δέχομαι" είπε ο φαύλος κι η μοναξιά του ξεχύθηκε βίαια σε λευκά, μεταξένια σεντόνια. Ολάκερη, μια κραυγή απελπισίας πλημμύρισε μιας θολής στιγμής τα ζεστά ακόμα αποκαΐδια. Κι εσύ! Τις κραυγές τους τις πίστεψες κι όσους σε εσένα πιστεύαν τους πρόδωσες. Πόνο σκορπά η αντίληψη των κακώς πεπραγμένων Και το τίμημα; ένα σκοτάδι ζοφερό σ' αντικατάσταση του φωτοδότη ηγεμόνα. Αφελής κι επιπόλαιη η μέρα, ξημέρωσε, άραγε;
Ρένα Γέρου 

Φιλιά από άμμο

Εικόνα
Τα φιλιά σου από άμμο
δεν χώρεσαν
αγκαλιά να κρατήσουν τον έρωτα.
Αέρας με δύναμη έσπρωξε
σα νιφάδες χιονιού,
τυχαία κι ανάλαφρα
κάθε ψήγμα αγάπης που σου 'δωσαν.
Όλα χαθήκαν στου χρόνου
το πέρασμα που χνάρια νωπά και κόκκινα άφησε
στης καρδιάς μου τον δρόμο
που εσύ, πρώτος, πάτησες.
Τα φιλιά σου από άμμο
δεν άντεξαν
την καυτή την ανάσα μου.
Σκόρπισαν, χάθηκαν
στων λεπτών τους χτύπους
αλάργεψαν.
Σε κοιτώ.
Απορώ που συνέχισα
κι ας ξοδεύτηκαν μάταια.
Είν' η άνοιξη μέσα μου
τραγουδά , επιβιώνει, γεννάει
και την άμμο, εύφορο έδαφος έκανε.
Συνεχίζω πιο πάνω από σένα
πετάω.

~Ρένα Γέρου~

Τέρμα οι ενοχές και οι ανοχές, πριν χάσουμε τη ζωή μας."

Εικόνα
Κι αυτό που κάνουν καλύτερα οι κοινωνικοί άνθρωποι, είναι να ανέχονται.
Να ανέχονται πειράγματα, ειρωνείες, συμβουλές και νουθεσίες ατόμων, που είναι χιλιόμετρα πιο κάτω από εκείνους σε λογική, σοφία και εξυπνάδα. 
Πάντα ο κατώτερος έρχεται μπροστά σου, είτε στο σπίτι σου, είτε σε κάποια σύναξη και θρασύτατα επιμένει να σε συμβουλέψει, να αποδείξει πως είσαι λάθος, πως δρας, σκέφτεσαι και πράττεις με εντελώς  λάθος τρόπο. Τα λέει δημόσια προκαλώντας σε να απαντήσεις κι όταν το κάνεις τότε γίνεσαι κακός, κάκιστος.Σε απειλεί, ακόμα-ακόμα με διάλυση της σχέσης σας. Κι ενώ ήταν αυτός που πρώτος δεν σεβάστηκε τον χώρο σου, έρχεται μετά να ζητήσει και τα ρέστα.

Δεν νομίζω ότι όλο αυτό αξίζει υπομονής και ανοχής. Δεν πιστεύω ότι στην άρρωστη αυτή κατάσταση πρέπει να δώσουμε συχωροχάρτι. Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό σε μια πρόσφατη αντιπαράθεση, όταν πολύ γνωστός και παλιός φίλος ήρθε να με "συμβουλεύσει", πως να ζήσω την ζωή μου. Να μου τονίσει που κάνω λάθος και ποιο είναι το σωστό. Κι…