Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018

ΑΥΡΙΟ



Όλοι παλέψαμε γι αυτό
για ένα κομμάτι ουρανό
κι ένα καινούριο αύριο.

Όλοι μαζί σαν μια γροθιά
κάτω από βλέμματα σκαιά
δώσαμε αίμα και καρδιά
για ένα νέο αύριο.

Πέσανε πάνω μας βροχή
λόγια τ' αέρα και βοή
να ανατρέψουν μόνιμα
αυτό που κόπιασαν γενιές
αυτό το άλλο αύριο.

Όσα κι αν είναι τα δεινά
όσα τα λόγια τα φαιδρά,
ένας ο παρονομαστής
κι αν δεν μπορείς εσύ να δεις
λυπάμαι, πρέπει να στο πω:
Έρχεται ασυγκράτητο, σφοδρό, αυτό το νέο αύριο.
Ρένα Γέρου

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2018

ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ


Οι αδέκαστοι κριτές του καφενείου
έβγαλαν ετυμηγορία:
Ένοχος κρίθηκε αυτός που ονειρεύτηκε δικαιοσύνη.
Η σοφία εγκατέλειψε πια τα γερατειά. 
Ίσως να κάπνισαν πολύ χασίσι στα νιάτα τους.
Ίσως να τους πείραξε το νοθευμένο ουίσκι
αυτό που κέρναγαν ο ένας τον άλλον στα μπουζούκια.
Όπως και να έχει οι σοφοί ανάμεσα τους έφευγαν.
Είτε τους σκότωναν είτε τους έδιωχναν.
Κι έμενε πίσω ότι μπορούσε να επιβιώσει.
Το πιο δυνατό.
Όχι το καλύτερο μα το πιο άθλιο. 
Κι όλοι μαζί οι ποιητές και οι γραφιάδες πάλευαν
να φέρουν πίσω τις αξίες.
Εκείνες όμως φοβισμένες το έσκασαν για άλλους τόπους.
Κι ερημότοπος φάνταζε ο Παράδεισος.
Ακόμα και τους πολέμαρχους τους καταδίκασαν.
Έμεναν άπραγοι και μπερδεμένοι να κοιτάνε.
Ανήμποροι να κάνουν το οτιδήποτε σε μια πόλη που αλώθηκε 
με λόγια καφενείου.
~Ρένα Γέρου~ 

Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2018

Κράτα δικά σου τα δάκρυα

Φεύγοντας παίρνουν πάντα μαζί τους
κάτι κραυγές, ένα δυο δάκρυα
και μια ιστορία.
Έρχονται άλλοι. Καινούριοι.
Ξοδεύουν κι αυτοί με την σειρά τους τον χρόνο
δημιουργώντας δάκρυα, κραυγές, ιστορίες.
Και κανείς δεν διαβάζει τις προηγούμενες.
Μήτε καν τις θυμάται.
Κι αν το κάνει είναι για λίγο, πρόσκαιρα κι επιπόλαια
Με βιαστικά βήματα αργοσαλεύουν τη ζωή.
Ζουν τώρα χωρίς έπειτα.
Τα ίδια λάθη, οι ίδιες φοβίες, τα ίδια ερωτηματικά.
Κι ενδιάμεσα ένας αγώνας δρόμου να φανούν διαφορετικοί
σκοτώνοντας ελπίδες άλλων.
Απαξιώνοντας και λοιδορώντας.
Κι ύστερα σου λένε πως δεν έχουμε πόλεμο...
Με τόσες απώλειες πως μπορούν να το λένε;
Και περιμένεις από εμένα να πάρω αιχμαλώτους;
Θα φύγω με κραυγές
κράτα δικά σου τα δάκρυα.

Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018

Ζ Α Ρ Ι Ε Σ

Ανάμεσα σε δυο ζαριές
παίζανε την χαρά τους.
Στα χείλη μουρμουρίζοντας
τ' άπιαστα όνειρα τους.
Τον χρόνο σπαταλούσανε
και ξόδευαν την ώρα
με τόσες άκαρπες στιγμές
λησμόνησαν το τώρα.
Σήκω να περπατήσουμε
να πιάσουμε το κύμα
μην φύγει πριν της ώρας του
αυτό κι αν ήταν κρίμα.
Μα εκείνη πάντα σώπαινε,
Την κοίταζε με λύπη.
Απ' τα δικά της όνειρα
εκείνος πάντα λείπει.
Δεν του έλεγε αληθινά
τι ήθελε από κείνον
μόνο τα ζάρια έριχνε
με ύφος μυστηρίου.
Κι όταν αυτός βαρέθηκε
και έκανε να φύγει
με σφιχταγκάλιασμα γλυκό
τον γέμισε με ρίγη.
"Είσαι δικός μου, τι θαρρείς
πως παίζω εδώ πέρα;
Σου έχω κλέψει την ψυχή
δεν θα 'χει η νυχτιά σου μέρα".
Το είπε. Τ' ομολόγησε.
Με πάθος τον κρατάει.
Κι αυτός δειλά της ψέλλισε
πόσο την αγαπάει.
Και έτσι συνεχίσανε
χαμένοι στις ζαριές τους.
Κι από ζωή δεν μάθανε
αλίμονο ποτές τους.
Ρένα Γέρου

Τρίτη 26 Δεκεμβρίου 2017

ΕΥΤΥΧΩΣ

Ευτυχώς μπορώ να γράφω
κι έτσι βλέπω στην ξερολιθιά, λουλούδια.
Χορεύουν οι λέξεις μου και γεμίζουν καρπούς τα δέντρα στην αυλή μου.
Τα ταπεινά μου χαρτιά είναι γεμάτα χρώματα
και κάθε φορά που βγαίνω στο μπαλκόνι
μια τρελή πεταλούδα τραμπαλίζεται πάνω στην πένα μου.
Χαρούμενη αυτή και περήφανη απ' την τόση τιμή που της γίνηκε,
βγάζει κλαδιά και φύλλα και άνθη.
Μοσχοβολά το μελάνι της σαν άρωμα παριζιάνικο
και τα τετράδια μου είναι κήποι γεμάτοι πουλιά.
Θεέ μου, αυτό είναι ευτυχία.
Το νερό κυλάει πιο γάργαρο, καθάριο και κρύσταλλο
στον κόσμο μου που ποίηση μόνο ακούγεται.
Ήμουνα μόνη και φίλους γέμισα, που άλλοι είναι αδέρφια και άλλοι μια κανονική οικογένεια. Την ευτυχία και τον πόνο μου, δημιουργία, εγώ έκανα, φρεσκοψημένο ψωμί, τα μοιράστηκα με εκείνους.
Κι ελπίζω να μου δοθεί ο χρόνος να ξεχερσώσω την δυστυχία από τον κόσμο με τις λέξεις μου.
Προσεύχομαι να μην πετώ άδικα αυτό το ελάχιστο τάλαντο,
να μην σπαταλώ την ευεργεσία που μου δόθηκε,
γιατί τότε η μοναξιά μου θα είναι τεράστια και θα ερημώσει ο κόσμος μου.
Δεν φοβάμαι τα βράδια
μήτε τους χειμώνες.
Τα βουνά και οι θάλασσες είναι πια το σπίτι μου.
Κι όταν μπορώ να γράφω είναι ολοκλήρωση και γαλήνη.